Wedstrijdverslagen D3

Was nou maar naar -piep- gegaan...

Of we het aan de voortekenen hadden kunnen zien… je weet het niet. Feit is dat we (Dames 3) op vrijdag in de avondspits naar Gouda moesten. En dat bij het inladen de zelfsluitende achterklep van de auto van Marleen op het hoofd van Heleen terecht kwam. En dat we op de A12 vrijwel meteen de file in draaiden. En dat het weerbericht uitglijders voorspelde…

Uiteindelijk aangekomen bij de Mammoet gauw omkleden en de zaal in. De dames van de tegenstander waren druk met het net. In het midden goed, aan de zijkanten te hoog. Vooruit dan maar. Het inspelen liep voorspoedig, maar bij het opbergen van de ballen misten we bal nummer vijf. Na op alle velden en alle ballenbakken gezocht en niets gevonden te hebben, spotten we de bal op het naastgelegen veld. Dat wil zeggen: in de handen van een van de heren daar. Met enige druk wilde de fanatieke man de bal wel weer afstaan.

De wedstrijd begon en er stond een sterrenteam aan onze zijde! Prachtig eigen spel, mooie punten. De tegenstander kwam er niet echt in en we wonnen vrij eenvoudig, met 25-9 kat in ’t bakkie.

In de tweede set ging het anders, zowel bij ons als bij de tegenpartij als bij de scheids. Zo af en toe keken minimaal 6 paar ogen vertwijfeld naar de scheidsrechter: was die bal echt uit?? Nou ja, volgende bal maar weer. Bij een stand van 24-23 mocht de tegenstander opslaan voor de setwinst. Marianne stond onmiddellijk op voor een tactische time-out. En zeker 16 paar ogen keken naar de scheidsrechter, vele monden schreeuwde “Scheids, scheids!!’, maar die zag of hoorde niets meer. "Was nou maar naar -piep- gegaan…" Ze floot, er werd opgeslagen en de bal ketste weg. De set ging naar de tegenpartij. Voor we het wisten stond de scheids al beneden. Er was niet meer over te praten. En de tegenpartij had uiteraard geen bezwaar, ondanks dat ze zelf ook nog niet klaar stonden.

Tja, en toen waren we toch een beetje van de wap. Er gingen nog meer ballen uit terwijl ze in waren. En in terwijl ze uit waren. We konden er maar moeilijk overheen stappen. Bij tijd en wijle lieten we mooi volleybal zien. De time-outs werden met nog meer nadruk aangevraagd. De tactische opslagwissel (3x erin en eruit ;) in de laatste set leverde mooie punten op, maar mocht niet meer baten. De wedstrijd eindigde in 3-1 verlies voor ons.

Is dat te trainen? Die afleiding en frustratie en dan toch je kop erbij houden?

Over 2 weken hebben we alweer kans op revanche. Zelfde team, zelfde tijd, zelfde plaats… We gaan in ieder geval nog eerder weg. Misschien dat dat meteen de keten van voortekenen kan doorbreken.

Heleen

Activiteitenkalender

21 mei 2018
Geen training
Tweede Pinksterdag 
 
28 mei 2018
Slotactiviteit,
gezellige afsluiting van het seizoen
 
4 juni 2018
Eerste beach-avond
... als het weer goed is...